مرتضی جوهری

اسحاق شامیر، که برای قتل و خشونت همیشه مشتاق و آماده بود و فرماندهی عملیات داموکلس را برعهده داشت، در جریان این عملیات از شین بت و واحد ۱۸۸ کمک گرفت. طبق رویه معمول موساد آنها تعدادی جاسوس و خبرچین به‌کار گرفتند؛ از جمله یک دانشمند اتریشی بود که نقش مهمی در این عملیات داشت. این شخص که تا به امروز نیز نامش مشخص نیست، توسط دیگر دانشمندان از پروژه موشک سازی برکنار شده بود. او در راستای انتقام از همکارانش، داوطلبانه اطلاعاتی را در زمینه فعالیت های کارخانه ۳۳۳ در اختیار موساد گذاشت و ادعا کرد مصری ها به منظور تجهیز موشک های خود قصد دارند از زباله های اتمی برای تهیه کلاهک های هسته ای استفاده کنند. این موضوع باعث بیشتر شدن ترس و نگرانی صهیونیست ها شد؛ در حالی که هیچ گاه چنین ادعایی 
ثابت نشد.
در این میان، نامه یکی از دانشمندان به نام «ولفگانگ پیلتز»
(Wolfgang Pilz) به طور تصادفی به دست موساد می افتد که در آن به جزئیات فعالیت کارخانه ۳۳۳ و تعداد موشک هایی که قرار بود ساخته شوند، اشاره شده بود. ایسر هارل برای جلب حمایت مردم و رضایت برخی مقامات صهیونیستی که خواستار دوستی با آلمانی ها بودند، شروع به داستان پردازی درباره تسلیحاتی کرد که مصر در حال توسعه و ساخت آنها بود. او به دروغ می گفت مصر قصد دارد موشک‌هایی با کلاهک های هسته ای، شیمیایی و بیولوژیکی بسازد. 
با این حال بسیاری از صهیونیست ها حاضر نشدند روابط خود را با آلمان خراب کنند و این داستان های تخیلی نتوانست آنها را راضی کند و برعکس باعث کاهش محبوبیت هارل و سرویس های امنیتی شد. صهیونیست ها در آن زمان کمک‌هایی از دولت آلمان غربی دریافت می کردند به این بهانه که آلمان موظف است خسارت‌های جانی و مالی علیه یهودیان در زمان جنگ جهانی دوم را جبران کند. به همین دلیل بر این باور بودند که ترور دانشمندان آلمانی ممکن است بر روابط اسرائیل و آلمان تأثیر منفی بگذارد.
 به همین دلیل از هارل می خواستند تا زمانی که از ارائه کمک های اقتصادی و نظامی ایالات متحده آمریکا مطمئن نشده اند، هیچ اقدامی علیه آلمانی ها انجام ندهند، اما از نظر هارل و دیگر صهیونیست های تندرو، آلمان غربی هیچ تفاوتی با آلمان نازی نداشت و آلمانی ها تا ابد برای آنها دشمن باقی خواهند ماند. آنها تصور می کردند هر چه زمان بیشتر بگذرد مصر به ساخت موشک ها نزدیک‌تر می شود؛بنابراین، هارل تصمیم گرفت به تنهایی و مخفیانه علیه دانشمندان آلمانی اقدام کند.
موساد در برابر برخی دانشمندان که نقش کمرنگ تری داشتند فقط از ابزار تهدید استفاده کرد. تهدید و هراس افکنی یکی از ابزارهای تاریخی صهیونیست ها به شمار می رود. یکی از رویه هایی که آنها در بیشتر مواقع به کار می برند این است که هر زمان شخصی، گروهی یا کشوری را مداوم تهدید می کنند به این معنی است که قصد ندارند اقدامی کنند؛ اما اگر در برابر خطری که ساخته ذهن متوهمشان است هیچ واکنشی از خودشان نشان ندهند و سکوت کنند یعنی مشغول طراحی نقشه های شوم هستند و به زودی قرار است آشوب و جنگ به راه بیندازند یا در جایی دست به جنایت و خرابکاری بزنند.
ادامه دارد...